ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ವಿಲಾಪನೆ

ಊದಿದ್ದ ವರುಣ ತನ್ನ ಕಹಳೇ                       ಮನೆಯಿಂದಾಚೆ ಇದ್ದಳು ಸತಿ,                  ವಿಲಾಪಿಸಿದ್ದೋಬ್ಬನೇ ಪತಿ.                                         ಆಗಸದಿ ಪಸರಿಸಿದೆ ಮಳೆಯ ಹನಿ                                     ನೀ ಕಾಣದೆ  ಆತಂಕದಿ ಕೂಗಿದೆ ಧ್ವನಿ,                                 ಬಿಳಿ ಆಕಾಶ ನೀಡಿದೇ ಕಾರ್ಮೋಡಕವಕಾಶ,               ಚಿಂತೆಯ ಸಂತೆಯಲಿ ಮುಳುಗಿದೆ ಈ ಜೀವಶೇಷ,   ಆನಂತಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲು, ವರ್ಣನೆಗೂ ನಿಲುಕದು ನಮ್ಮನೂಬಂಧ.                                                       ಜನುಮ ಜನುಮಕ್ಕೂ ಇರಬೇಕು ಈ ಸಂಬಂಧ,               ದೃಷ್ಟಿ ಅಗಲಕ್ಕು ನೀನ್ನಿನೂ ಅಗೋಚರ,        ಸಮಯಕಳೆದಂತೆ ಕೆಡಿಸುತ್ತಿದೆ ಕಾತುರ.                    ಮುಸುಕಿನ ಹೊತ್ತು,ಬಿಳಿ ಸೀರೆ ತೊಟ್ಟು,                ಕೂಟ್ಟೊಂದು ಮುತ್ತು                      ಗೋಪಾಲಮೃತವನೆರೆದು, ಸುಪ್ರಭಾತ ನುಡಿದು                 ನೀ ಬರೆವೆ ದಿನಚರಿಯ ಸೊಬಗು,                                                       ಹೆಚ್ಚುವ ಮುನ್ನ ಮಳೆಯ ಹನಿ,                                        ನೀ ಬಂದು ಸೆರೆನ್ನ ನನ್ನ  honey.